Dit artikel is in 1997 geschreven door JOB BUGEL
De volgende dag slaap ik nog steeds een gat in de dag, ik sta op als in Europa de zon opkomt. De bossen met de forten op heuvels die ik gezien heb, zijn hier kilometers vandaan. Er gaan geen wegen naar toe, omdat er immers niets en niemand is, alleen bossen en heuvels. De mensen zitten met hun economische activiteit dicht op elkaar en een dal gevuld met uitlaatgassen. In de kapperswinkel, een houten doos van twee bij twee meter, is al een klant. Alleen scheren kan zijn zoontje wel even doen, vindt de kapper. Het jongetje, zelf nog lang geen baard, doet het met veel aandacht, eigenlijk met liefde. Ik ben er zelf erg ontvankelijk voor want het is al weer meer dan een half jaar geleden dat ik me heb laten scheren. Door de hitte en de smog laat ik me per fiets riksja naar het station brengen, en stap op de eerste trein richting Bhopal. Fijn weer in de trein te zitten, eindelijk frisse lucht en mooie landschappen. Ik zit op het balkon tweede klas, waar niet betalende bedelaars en sadhu's op de grond zitten. Deur open voeten op de treeplank, lekker in het zonnetje. Als ik daar kort na zonsondergang in Bhopal aankom, vind ik het daar niet lekker ruiken. Blijven zitten dus, de conducteur regelt een bed voor me in de eerste klas.

Poona }}}}