Dit artikel is in 1997 geschreven door JOB BUGEL
Na het ontbijt de volgende ochtend, is de superintendent geheel verdiept in mijn reisgids, en voor niemand te spreken. De trein blijkt richting Bombay gegaan. Hij leest over zijn geboorteland, Punjab. Als ik de gids even in handen krijg zie ik dat ik meteen uit moet stappen om niet in die verschrikkelijk grote stad terecht te komen. Ik wil nu eens niet de roes van de grote stad, geen rotzooi in mijn neus en longen, dus ik stap over richting Pune, en tijdens een onbeschrijfelijk mooie tocht door groene steile bergen, tunnels en diepe ravijnen, alles gezien vanaf de treeplank van een rammelend tweede klas rijtuig, pijnig ik mijn hersens wanneer ik dit eerder heb gezien. Negentien jaar geleden was ik voor het laatst in Pune. Poona heette dat toen. Heen met de taxi, en terug met de trein. De zekerheid die tocht met de trein een tweede maal gemaakt te hebben, moet een van mijn heldere treindromen geweest zijn. Soms droom ik sprakeloze makende treinreizen met razende en roffelde wielen, door tunnels en over diepe dalen. Poona is onherkenbaar. De landelijke Bundgarden Road en de Gonought-garden Road, zijn drukke Oost Aziatische verkeerswegen geworden. De uitgeholde voetpaadjes aan weerszijden van het verharde gedeelte bestaan niet meer. De vrouwen die daar langs balanceerden met gedroogde koeieplaggen op het hoofd zijn verdwenen. De majestueuze bomen met luchtwortels gaan verborgen achter waanzinnig grote billboards waarop zaktelefoons van verschillende merken staan afgebeeld. Van het dromerig Sunderlodge, waar de kamerjongen een hele middag lang melancholiek op oprijlaan kond af staren heeft niemand gehoord. Sunderplace, daar willen ze me wel brengen. Voor de ashrampoort hoop ik aan de praat de komen met mensen over logeergelegenheid en andere weetjes, maar vooral even voelen aan een ander mens, mijn ontzetting delen. Niets er van. Waar vroegen een bedelaar zat, is nu een trottoir met flagstones. Flagstones, ja! En een minuscuul truttig rozenperkje langs de trottoirband. Lastig zitten voor een bedelaar. Snelheidsdrempels in plaats van potholes. Precies Monnikendam, Beverly Hills, ...you name it! Twee vierkante hectometer geboortegrond van westerse middenstanders. En nu zie ik verdomd een dametje die een poedel uitlaat! Crème mantelpakje, belangrijke haast, kleine pasjes, bij het kribbige af, zoals een echte westerse dame haar hondje uitlaat. Als de Indiërs een cultus kopiëren doen ze het goed. Een paar brandschone dertigers met okeren mantels en lange glanzende golvende haren zweven gearmd over de flagstones. Verdiept in hun act merken ze me niet op. Een politieagent, of geüniformeerde asram-agent, wil niet dat ik dat ik me wezenloos sta te verbazen pal voor de poort. Hij vraagt uitleg, en voor ik die geformuleerd heb verwijst hij me al door naar de informatiebalie. - Eerder geweest? Ja, 1976. - Then you'r new! Ik word doorverwezen naar grijze dame die grote wijsheid naar mij toe straalt en een sterk bijgeschaafd workingclass engels spreekt. Ze geeft me folders over 'gezond leven in India'. Ik heb haar veel te vragen:
- waarom het Krishna House is zwart geverfd,
- hoe het nou is voor haar om hier te leven?
- waarom May Kortenhorst geen Arub meer heet, en hoe het toch zit met kamers, vroeger zat ik in Sunderlodge voor 15 roepia's. Ze wil me wel antwoorden maar het wringt met een soort voorwas programma dat ze in haar hoofd heeft: Voorlichting voor de New-be.
- New people, that we are wellcomming here, are asked to join the welcome-group. It will start tomorrow morning, we will have the results off your aidstest by then. People that have done the welcome-group, have permission to join a guided tour off the ashram terrain, which will include a visit to the Chaung Zu Auditorium and you will also be able to see His bones ehm, ashes (short and decent pause).
- Do you know rooms around here?
- Ze zegt dat de kamerprijzen in Poona zijn gestegen tot vijfhonderd roepia's, als er al een kamer is te krijgen 'Since the ashram is here manny things have changed in Poona'. 'You are verry lucky that you have not been in places like Goa en Kerala. Dan zou ik niet door extra aidstest heen moeten, nu zou ik reeds vanavond uitslag zou kunnen krijgen, zodat ik toch nog op onderdak in Poona zou kunnen hopen.
- What sit cost?
- We have a range of places mirroring ofcours the market sitiation that has come into existance, but the main thing is that we do not want anyone here to run the risk of any infection, the room are absolutly clean, all the food in the ashram has been tested, and we have a tap here where you can fill your bottle... Na het onderhoud met de stralende dame wordt ik in een kamertje geloodst met een blonde juffrouw. Ik weet na deze inleiding al wat ik moet vinden, waar ik bij moet zwijmelen, en de blonde Juffrouw krijgt te horen hoe speciaal ik ben: Krishna Pujari terug na 21 jaar, bijna een record. Ze slaakt een verrukt gilletje, en vraagt of ik eventjes 5 minuutjes wil wachten.
- thank you for letting me off the hook. Ik draai me om, en werp me in de armen van de eerste de beste riksja-driver; die mag niet voor de poort stoppen, maar ik wil wel even een sprintje naast de riksja maken. Vijf minuten later ik in een dubbel bed van Kamlesh bij café Delight, met de hockey wedstrijd Duitsland op de satelliet TV. Inclusief brandschone badkamer en belasting kost de kamer 225 roepia's per vol etmaal. Na een dutje en een wasbeurt toch maar weer eens naar het rijk de fabelen en klinkklare leugens. Ik ben nu eenmaal in Poona. Bij de German Bakery kledingzaken alles met terrasjes ervoor. Meng ik me tussen het lijzige en zeer gedeinsde NewAge-publiek. Een paar vaag bekende gezichten. Hartsema, een zoon van de overburen van mijn ouders, die zweverij verhalen over zijn Nepalreis en de Koorddanser schrijft, zit werktuiglijk invoelende humgeluidjes te maken tegen een aanstellerig pratende afgekloven magere oude vrouw, wat heerlijk om tegenover een beroemde man over je gevoelens te mogen praten. Mensen die wat minder vagelijk in de vrijloop staan, komen snel een hapje eten. Dit zijn de mensen die in een program zitten. Hun fiets staat in de stalling, hun dag is ingedeeld, ze hebben een robe en alles op een rij, worshippen in het 'boeddha-veld', hapje eten, vanavond zingen, cleaneliness is next to godliness. Er valt niet veel te lachen. Dan wil ik nog een rondje lopen. De rivierkant waar ik vroeger vaak zat, niet ver er vandaan de brug met hevig toeterend verkeer. Heviger dan vroeger, aan de overkant speur ik naar lummelende chilem-rokers bij het riverhouse - geen spoor van hen. Ik vind een eethuis dat Gurdjef heet. Geen klanten. Er staat een man voor die een grimmige no-nonsense uitstraling heeft. Dat is nog eens wat anders. Ik krijg precies wat ik bestel: een kom met vis zonder de rijst die niet genoemd heb. Ik eet buiten als het niet koud is of regent; je moet er van profiteren. De smog boven het park begint nu wel erg drukkend te worden. Buiten het tuinhek zie ik grote wolken. Het lijkt of iemand een riksja staat proef te draaien. Nee het is meer een motorzaag. Met bord in de hand loop ik van tafel. De schoudertas, met alles wat ik niet in de hotelkamer durf achter te laten blijft op de grond staan een gemaskerde man heeft een motor op zijn schouders, uit een brede pijp spuit een witte olieachtige nevel. Het insectenverdelgingsmiddel dat ik zelf ooit eens tegen kattenvlooien heb gebruikt, toen ik nog niet de verschrikkelijke verhalen had gehoord die in de neurofysiologie over deze stof verteld worden. Hij blaast in de stalletjes in tuinen aan de overkant, hij keert zich om en komt nu onze tuin met tafeltjes binnen. Ik spring als een betrapte inbreker via aangrenzende tuinen, en dan verder naar volgende tuinen. En dan opeens baan ik me door dichte gifwolken terug naar mijn tas met geld. de mist een weg terug naar mijn schoudertas. Rond me dansen en zingen kinderen. In mijn verbeelding schateren Rajneesh en Gurdjef om mijn opwinding over het gif en de tas met geld.
Ik ga nog even kijken naar het effect van de gifaanval op de ashram. Of tenminste de uitwerking op de wachter aan de poort, want een 'meditation-pass' heb ik niet.
- Die zware lucht, ja dat is geloof ik benzinedamp. Van het ashram terrein klonk fluitgezang en handgeklap. Onderweg naar huis heb ik op een stil plekje onder de bomen ik er nog een tijdje naar staan luisteren. Zang en handgeklap, en dan het fluitje dat daar bovenuit en ritmisch los van komt, dat doet me in de regel wel wat, dat is immers vervoering. Is er iets mis met mijn ziel dat dit me zo wezenloos aandoet? Begint het gif nu al te werken? Ik luister naar de stemmen. 'Niet zo benepen', zou de dirigente van mijn koor gezegd hebben, '..daar zit véél meer in, laat zakken die handel, wees niet bang debiel te kijken, dit is veel te netjes'. Ik luister naar het handgeklap. Een deel van de klappers trekt aan het ritme. Het herinnerde me aan het Roemeense parlement scanderend voor Chau Chescou in zijn laatste dagen.

Goa }}}}