Dit artikel is in 1997 geschreven door JOB BUGEL
Ik ben in een scherpe doorn gestapt, dat ging zo: verlaten velden achter een het verlaten strand. De oostkust van India. Met verlaten bedoel ik verlaten van elk spoor van eigendom, elk spoor van menselijke bewerking. Dan opeens een huis. Een jongetje speelt in het water. Hij neemt me bij de hand: ik breng je bij mijn moeder. Samen lopen we een tuinpad op. Geboeid door dit nieuwe avontuur stap ik hier in de doorn. Halverwege het tuinpad gaat het jongetje langzamer lopen, hij gaat twijfelen of hij er hoort hier niet. Waarschijnlijk beide, het jongetje staat stil en zegt: mijn moeder vraagt aan ieder, voordat men haar bezoekt, vijftien roepia's. Achteraf jammer dat ik het spel doorbroken heb. Wat is vijftien roepia's, en wat was het leuk geweest om zoon en moeder aan elkaar te koppelen.

Ik had uren gelopen langs het strand van de Bengaalse golf, in noordwaardse richting. Nu zit ik een Indisch restaurant. Met Indisch ontbijt, en Indische gasten. Indische vrouwen in Europese kleren zitten damesbladen te lezen op schommels. Dit verklaart de koningswaag in Hampi. Ik logeer in Mahabalipuram. Ook weer een plaats om met Ruth naar toe te gaan. In de middaghitte lift ik terug langs de weg. 80 dollar gewisseld in een winkeltje (zwarte markt) koers 35 dollar. Ik ben nu opzoek naar interessante mensen, van boeken en schrijverij heb ik eventjes genoeg. Ik richt me op smaakvolle plaatsen, ik kom terecht op een school waar mensen leren om stenen beelden te maken. Het hele dorp doet trouwens niet anders dan met stalen beitels in natuursteen hakken. Het is hier net als het drie honderd jaar geleden in Hampi geweest moet zijn. Een cultus een rage net als knikkertijd, of met camera's in het rond lopen knippen.
Mahabalipuram.
Humeurig begin van de dag. Koffie gedronken tussen mensen poep bij new age muziek. De muziek wordt gedraaid omdat ik toerist ben en omdat de elektriciteit het doet. Poepen doen mensen 's-morgens buiten op het strand. Dat is normaal. Blote armen of benen is niet normaal, maar je kunt overal je broek uit trekken om een drol te leggen, zelfs op de bazaar, niemand die er iets van zal zeggen, dat hoort hier bij het leven, net als het in de rondte spugen van gekauwde betelnoten. Vandaag loop ik naar het zuiden , en ontdek een liefelijk gedeelte van het dorp. Ik praat met aardige mevrouw waar ik wil gaan logeren. Eenmaal in mijn hotel gekomen besluit ik er toch maar vanaf te zien. Later nog een keer, als ik terug kom in deze plaats, nu ga ik liever zwemmen en zeevis eten. Ik doe het kalm aan, want morgen heb ik weer een reisdag.

Madras }}}}}}}}}}